verschenen in Zeilen, mei 2004  

Communicatie

terug
   
De ultieme vrijheid van het oceaanzeilen kent een paar beperkingen. Een daarvan is de menselijke drang tot communiceren. Even laten weten dat alles goed is en lezen hoe het thuis gaat. De briefpost was lang het aangewezen medium, maar de enveloppes van weleer zijn vervangen door e-mail.
“Onder elke dikke palmboom staat tegenwoordig een internetcafé”, zei een ex-vertrekker ooit, en hij heeft daarin aardig gelijk. Vrijwel overal waar mensen wonen is internet te vinden. Soms gratis, meestal betaald. Acht euro voor dertig minuten is niet ongewoon op een tropisch eiland. Om de kosten een beetje in de hand te houden schaften we onderweg voor tien euro een oude laptop aan. Daarop schrijven we aan boord de e-mails, en nemen ze op flop mee naar een internetcafe om ze te versturen. Ontvangen e-mailtjes zetten we ook op flop, en we lezen ze pas aan boord.
Zo’n internetcafé is er in allerlei vormen. Een echt café met bar, een leslokaal, een splinternieuwe gelegenheid die helemaal @ is, een krakkemikkige tafel onder een palmboom of een hok achter in de supermarkt.
Voor de boten die een SSB-ontvanger/zender aan boord hebben, ligt het anders. Die kunnen gewoon zeilend op de oceaan e-mailen met het thuisfront tegen een zeer betaalbaar tarief. En voor bij wie het niet op kan, zijn er satellietsystemen in de lucht gehangen, om contact met de zaak en de beurs te kunnen houden.
Na een oceaanoversteek even bellen dat je aangekomen bent is meestal ook geen probleem. Internationaal telefoneren kan bijna overal ter wereld, en collect call vallen de kosten reuze mee. Serieus, de ontvanger in Nederland betaalt meestal veel minder voor het telefoontje dan wanneer de beller op het tropische eiland afrekent.
Voor onderweg kochten we een oude laptop.

Voor onderweg kochten we een oude laptop.

naar boven
terug